زخمی که به کودک درون ما زده می شود مربوط به آلان نیست.

کودک درون از همان موقعی که ما در حال رشد هستیم  ذره ذره به

سوی توقعات وجهان افراد بالغ کشیده می شود،و با نیازها وخواسته های

 بیرونی آشنا می گردد. او بی اعتمادی،دروغگویی ، کینه ، نفرت وخشم را

تجربه می کند وبه تدریج ندای درونی احساسها وغرایزش را خاموش می کند

 وکم کم خود را در گوشه ای از درون مخفی و محبوس می نماید.

از دست دادن روحیه ی شاد و کودکانه وحشتناک ترین اتفاقی است

که در این دوران رخ می دهد  .

آنچه ما از آن به عنوان : تنش، اضطراب ، خشم ،حسادت ورنجش یاد

 می کنیم همه وهمه برترس های کودک درون استوارند وبه او شدیدا" آسیب

میرسانند .

کودک درون هم ، مانند هر کودکی ، نیاز به محبت ،امنیت ،اعتماد

واحترام دارد. اگر این نیازها برآورده نشود ، ترس بی اعتمادی، خشم وناامیدی

 تمام وجود او را در برمی گیرد،و باعث ایجاد عواطف منفی دراومی شود

 کودکی هم که با عواطف منفی بزرگ شود  کم کم روحیه ی شاد و

کودکانه اش رااز دست می دهد ودر نتیجه هرگزبزرگ نخواهد شد.

 تصور نکنید که کودک درون با این همه عواطف منفی برای

 همیشه نابود می شود . نه چنین نیست. او زنده اما مدفون درانتظار

روزی باقی می ماند تا آزاد شود .و این آزادی زمانی میسر می شود

 که فرد، یاد بگیرد چگونه زخم ها و سموم عاطفی خود را پاکسازی نماید .

درغیر این صورت زندگی او سراسررنج خواهد بود. 

 تا زمانی هم که ذهن کودک ازاحساسات منفی انباشته شده باشد

رنج کشیدن اوادامه خواهد داشت زیرا این احساسات درذهن او جهنمی

برپا می کندکه اول از همه خود او را می سوزاند .

 ازانسانی که کودک درونش وحشت زده و منزوی شده و نیازهای

اساسی اش برآورده نشده چگونه می توان توقع داشت که به فکر

آینده ای پرازسعادت وخوشبختی باشد. چنین انسانی خیلی زود در

زندگی اش بحرانی پیش می آید که اورابه سمت بیماری یا مشکلات زیادی

می کشاند . آن موقع است که کل ساختار زندگی اوازهم فرو می پاشد

 وشخص افسرده می شود ،درنهایت دست به خودکشی خواهد زد .

 گاهی هم ممکن است نیازهای زندگی دراوآنقدر قوی باشد که بخواهد با

 رفتن به سوی دیگران و بهره بردن از محبت آنها خود را سرپا نگه دارد 

 اما چنین کسی رادیگران خیلی زود، پس زده

وازخود می رانند  .و او دوباره تنها می شود .

بیشترین مشکل زندگی ما این است که ما ذهن خود را تحت تسلط 

باورهای منفی موروثی قرارداده ایم .

باورهایی که ازگذشته وازطریق والدین به ما رسیده اند .

( این زنجیرهء آموزش ها از انسانی به انسانی و ازنسلی به نسلی

دیگرهمچنان ادامه دارد) .

متاسفانه کل ماجرای زندگی ما را هم ، همین باورها ساخته اند .

نظام باورهای ما اجازه نمی دهد که آنچه واقعا" هستیم، باشیم

وتا زمانی که این باورهای منفی را با خود حمل می کنیم

نمی توانیم احساس آسایش وامنیت داشته باشیم .

اغلب ما یاد گرفتیم که مشکلات خودمان را به گردن دیگران ،

بخصوص والدین خود بیندازیم وآنها را سرزنش کنیم که ما رامثل

خودشان آموزش داده اند.

اما آنها از نظر خودشان بهترین کاری را که از دستشان برمی آمد

 برای تربیت ما انجام داده اند واگردراین میان به ما آزاری رسانده اند

به دلیل نحوه آموزشی بود که از والدین خود گرفته بودند .

 آنها ناآگاهانه تمام ترس ها و باورهای خودشان را به ما منتقل کردند .

زیرا آنها را صحیح می پنداشتند .

اما، ما باید این وضعیت را تغییر بدهیم وبرنامه ریزی جدیدی را برای ذهن

خود تدارک ببینیم ، زمانی که باوری را مدام تکرار کنیم باور قدیمی

 پاک می شود و رویای جدید جای آن را می گیرد.

و تحول ما آغازمی شود ....

ادامه دارد ..........